|
 |
| WZORZEC FCI NR 217 (01.041996) |
| Posokowiec bawarski |
Oficjalna oryginalna nazwa rasy: Bayerischer Gebirgsschweisshund
Kraj pochodzenia rasy: Niemcy
Użytkowność: posokowiec
Klasyfikacja FCI: grupa VI - psy gończe, posokowce i inne, sekcja 2 posokowce.
Wymagane próby pracy. |
| Wrażenie ogólne: Pies harmonijnie zbudowany, lekki, bardzo ruchliwy, muskularny, średniej wielkości. W wymiarach tułowia długość przeważa nieco nad wysokością. Korpus przebudowany nieco w części tylnej, osadzony na niezbyt wysokich kończynach. Głowa noszona poziomo lub nieco uniesiona. Ogon noszony poziomo lub zwieszony ukośnie w dół. |
| Zachowanie - charakter: spokojny i zrównoważony, przywiązany do swego właściciela, powściągliwy w stosunku do obcych. Odpowiada stawianym wymaganiom jako pies pewny siebie, nie bojący się, łatwy w prowadzeniu, który lękając się będzie jeszcze agresywny. |
| Głowa: Część mózgowa stosunkowo szeroka, płasko wysklepiona, czoło wyraźnie odgraniczone, dobrze rozwinięte luki brwiowe, guz potyliczny miernie wyrazisty. Stop wyraźny. Nos dobrej wielkości, nie za szeroki; nozdrza dobrze rozwinięte, czarny lub ciemnoczerwony. Kufa pod oczami nieco odgraniczona, trochę krótsza od części mózgowej, dostatecznie szeroka, niespiczasta. Grzbiet nosa lekko wysklepiony lub płaski. Wargi prawidłowo obwisłe, średniej grubości, dobrze wykształcone kąciki wargowe. Szczeki silne, z perfekcyjnym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym, przy którym górne siekacze bez żadnej szpary ustawione są pionowo przed siekaczami dolnymi. Kompletne uzębienie składające się z 42 zdrowych zębów. Zgryz kleszczowy dopuszczalny. Policzki umiarkowanie zaznaczone. Oczy klarowne o bystrym spojrzeniu, nie za duże i nie za okrągłe, ciemnobrązowe lub nieco jaśniejsze. Powieki dobrze przylegające i prawidłowo pigmentowane. Uszy długości nieco większej niż średnia, ale sięgające najwyżej do czubka nosa, ciężkie, wysoko i szeroko osadzone, u dołu zaokrąglone, bez skręceń zwieszają się w dół przylegając do policzków. |
| Szyja: średniodługa i mocna. Nieco luźnej skóry (łałkok) gardłowej. |
| Tułów: linia górna od kłębu do kończyn tylnych lekko wznosząca się. Kłąb mało wyraźny. Płynne przejście szyi w grzbiet. Grzbiet mocny i sprężysty. Lędźwie stosunkowo krótkie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione. Krzyż długi i dość płasko przebiegający. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, dobrze rozwinięte przedpiersie; kościec klatki owalny, głęboki i długi, z daleko do tyłu sięgającymi żebrami. Linia dolna stopniowo do tylu wznosząca się; brzuch lekko podciągnięty. |
| Ogon: średniej długości, sięgający najwyżej do stawów skokowych, wysoko osadzony, noszony poziomo lub lekko skośnie zwieszony. |
| Kończyny przednie: oglądane z przodu proste i równolegle, oglądane z boku dobrze osadzone w stosunku do tułowia, dobrze kątowane. Łopatki leżące skośnie do tylu, dobrze umięśnione. Ramiona długie, suche, dobrze umięśnione. Łokcie przylegające do tułowia, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Podramiona suche i pionowo ustawione o mocnej kości, bardzo dobrze umięśnione. Stawy nadgarstków mocne. Śródstopie skierowane nieznacznie do przodu. Łapy w kształcie łyżki (zajęcze), z dobrze wysklepionymi i ściśle ze sobą zwartymi palcami, jak również z wystarczająco wyścielanymi, szerokimi, odpornymi i dobrze pigmentowanymi opuszkami. Łapy równoległe. Zarówno w pozycji stojącej, jak i w ruchu nie powinny być skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Pazury czarne lub rogowe. |
| Kończyny tylne: kości mocne. Kończyny oglądane z tylu proste i równoległe. Dobrze kątowane. Uda szerokie i muskularne. Kolana mocne. Podudzie stosunkowo długie, muskularne i suche. Stawy skokowe mocne. Śródstopie krótkie, ustawione pionowo. Stopy w kształcie łyżki (zajęcze), z dobrze wysklepionymi i ściśle ze sobą zwartymi palcami, jak również z wystarczająco wyście1anymi, szorstkimi, odpornymi i dobrze pigmentowanymi opuszkami. Stopy równoległe. Zarówno w pozycji stojącej, jak i w ruchu nie powinny być skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Pazury czarne lub rogowe. |
| Sposób poruszania się: zabierający dużo przestrzeni, o dobrym i płynnym wykroku. Kończyny przednie i tylne stawiane prosto i równolegle, lekko sprężyście. |
| Skóra: silna, ściśle przylegająca do ciała. |
| Szata: sierść gęsta, gładko przylegająca, umiarkowanie szorstka z niewielkim połyskiem; delikatniejsza na głowie i uszach, dłuższa i bardziej szorstka na brzuchu, kończynach i ogonie. |
| Umaszczenie: soczysta czerwień, czerwień jelenia, czerwień brunatna, czerwonożółte, również bladożółte do pszenicznego; czerwonoszare jak zimowa suknia zwierzyny płowej, także podpalane lub ciemnoprągowane. Zabarwienie podstawowe na grzbiecie jest często bardziej intensywne. Kufa i uszy ciemne. Ogon przeważnie ciemnoprągowany. Mała, jasna plamka na piersi jest dopuszczalna. |
| Wielkość: psy 47-52 cm, suki 44-48 cm. Zarówno dla psów, jak i dla suk nie przewiduje się żadnej tolerancji ani w górę, ani w dół. |
| Wady: każde odstępstwo od wymienionych punktów jest wadą, której wielkość uzależniona jest od stopnia odstępstwa od wzorca. Wady ciężkie: mięsiste zabarwienie nosa; nieznaczny przodozgryz i tyłozgryz, częściowe cęgi; bardzo luźne powieki; wyraźny grzbiet łękowaty lub karpiowaty, bardzo płaska lub beczkowata klatka piersiowa; mocno na zewnątrz lub do wewnątrz wykręcone stawy łokciowe; silnie przebudowane kończyny tylne; bardzo wąskie, krowie lub "o" kształtne ustawienie kończyn tylnych zarówno w pozycji stojącej, jak i w ruchu; zbyt delikatna lub zbyt cienka sierść; znacznego stopnia nieprawidłowości umaszczenia szaty; czarne umaszczenie z czerwonym podpalaniem; nieprawidłowa wielkość. Wady dyskwalifikujące: cherlawość, wyraźny przodozgryz, tyłozgryz, zgryz krzyżowy, braki uzębienia (poza P1); ektropizm i entropizm; wrodzone złamania ogona. |
| UWAGA: pies musi mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni zdeponowane w worku mosznowym. |
| |
| WZORZEC GOŃCZEGO POLSKIEGO |
| Kraj pochodzenia: Polska |
| Data publikacji obowiązującego standardu: 1983 r. (uzupełniony w 2000 r. w zakresie rozszerzenia dopuszczalnych umaszczeń) |
| Klasyfikacja FCI: Rasa uznana przez FCI w 2006r. - nr 354 |
| Użytkowanie: Używany do polowania na zwierzynę płową i czarną, w szczególności na dziki, sporadycznie na zające i lisy na terenach górskich południowej Polski. Charakterystyczny melodyjny gon o zmieniającej się tonacji, u suk znacznie wyższy. |
| Zarys historyczny: Gończy Polski jest rodzimą polską rasą, występującą na terenie Polski południowej (Bieszczady, Beskidy, Pieniny i Podhale). |
| Wygląd ogólny i ważne proporcje: Pies lekkiej, zwartej, sprężystej budowy (o cieńszym kośćcu niż ogar polski) świadczącej o dużej ruchliwości i odporności na trudne warunki pracy w terenach górskich. Średniego wzrostu, nie przekraczający 60 cm, o sylwetce prostokątnej (9:10). |
| Zachowanie - charakter: Zrównoważony, łagodny, jest psem brawurowo odważnym, ale też roztropnym, inteligentnym, podatnym na tresurę. Nieagresywny, ale nieufny w stosunku do obcych. Nieoceniony stróż. |
| Głowa: Szlachetna, proporcjonalna do całości. Mózgoczaszka tej samej długości co kufa, lekko wypukła. Guz potyliczny wyczuwalny, ale nie wyrazisty. Stop słabo zaznaczony. Nos czarny, nozdrza rozwarte. Wargi mięsiste, dobrze pokrywające uzębienie, z niewielką fałdą w kątach szpary pyska. Uzębienie mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, pełny komplet zębów pożądany. Oczy średniej wielkości, wyraźnie skośne, ciemnobrązowe o łagodnym wyrazie, nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe. Uszy zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości, osadzone nisko na wysokości zewnętrznego kąta oka. U nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków, u dołu zaokrąglone, pokryte gładką, jedwabistą sierścią. |
| Szyja: Średniej długości, muskularna, dość gruba, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna. Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla. |
| Tułów: Grzbiet prosty, dobrze umięśniony. Kłąb zaznaczony. Lędźwie szerokie, dobrze umięśnione. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące. Brzuch łagodnie podkasany. |
| Ogon: Sięgający do stawu skokowego, średniej grubości, dobrze pokryty włosem, ze śladem szczotki. W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu nieco powyżej linii grzbietu. |
| Kończyny: Kończyny przednie oglądane od przodu proste. Odległość od łokcia do podłoża równa się połowie wysokości w kłębie. Łopatki długie, skośnie ustawione. Ramiona ustawione w stosunku do łopatki pod kątem lekko rozwartym. Łokcie skierowano do tyłu, nie odstające, ani zbyt mocno przylegające. Przedramiona proste, suche, przekrój kości owalny. Śródręcza suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu. Łapy zwarte, lekko owalne. Palce wypukłe, lekko wysklepione. Pazury ciemne. Opuszki o grubej skórze. Kończyny tylne oglądane od tyłu proste. Uda szerokie, muskularne. Podudzia silnie umięśnione. Stawy skokowe nisko osadzone. Łapy jak u kończyn przednich. Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt. |
| Okrywa włosowa: Włos na tułowiu twardy, sztywny i przylegający. Podszerstek gęsty, obfitszy zimą, słabszy latem. Na głowie i uszach włos krótki, jedwabisty. Umaszczenie czarne, wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono-brązowym, czekoladowe podpalane i rude w różnych odcieniach. Podpalanie nad oczami, na kufie, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud, w okolicy odbytu, na palcach, na dolnej stronie ogona do 1/3 lub 1/2 jego długości. Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady. |
| Wzrost: Wysokość w kłębie: psy 55 - 59 cm, suki 50 - 55 cm. |
| Wady: Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia. Zgryz cęgowy; za długi lub za krótki tułów; wysokonożność; jasne, okrągłe oczy; zbyt cienka kość; niedostatecznie wyraźnie odgraniczone podpalanie; zbyt rozległe podpalanie. |
| Wady dyskwalifikujące: Przodozgryz, tyłozgryz, wnętrostwo. |
| Uwaga: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym. |
| |
|
